آرامگاه باباطاهر عریان؛ شعرِ بیپایان در قلبِ همدان
آرامگاه باباطاهر عریان، یکی از مهمترین و محبوبترین بناهای تاریخی ایران است که در شهر همدان قرار دارد. باباطاهر عریان، شاعر و عارف بزرگِ سدهی پنجم هجری قمری، به دلیل سرودن «دوبیتیهای» عاشقانه و عرفانیِ خود، جایگاه ویژهای در ادبیات فارسی دارد. دوبیتیهای او به زبانِ لری سروده شدهاند و سادگی و عمقِ مفاهیم آنها، باعث شده که تا به امروز، به عنوان یکی از محبوبترین آثارِ شعرِ فارسی در میان عامه و خواص شناخته شوند.
آرامگاهِ امروزیِ باباطاهر که در میدانِ باباطاهرِ همدان قرار دارد، در سال ۱۳۵۱ هجری شمسی با طراحی هوشنگ سیحون، معمار برجستهی ایرانی (که پیشتر آرامگاه بوعلی سینا را نیز طراحی کرد)، ساخته شد. سیحون برای این بنا، یک ساختارِ هشتضلعی را انتخاب کرد که نمادی از «هشت درب بهشت» در عرفان اسلامی است. ستونهای بلندِ این بنا که به صورت ضربدری در مرکز به هم متصل شدهاند، به بنا حالتی هوایی و سبک بخشیدهاند. گنبدِ هرمیشکلِ بالای بنا، تلفیقی از معماریِ سنتیِ ایرانی و هندسهی مدرن است.
باباطاهر عریان، نهتنها یک شاعر، بلکه یک عارفِ وارسته بود که در کوههای همدان، در تنهایی و ریاضت زندگی میکرد. او در دوبیتیهایش، از عشقِ الهی، فقرِ اختیاری و رهایی از تعلقات دنیوی سخن میگفت. شعرِ معروفِ او:
«به زیر پایم اندر، خار و خس است / چه خارم سوزد، و چه خس بیکس است»
این بنا امروزه به عنوان یک میراث فرهنگی ملی ثبت شده و سالانه هزاران گردشگر را به خود جذب میکند. آرامگاه باباطاهر، با معماریِ باشکوه و فضایِ معنویِ خود، نهتنها یک جاذبهی گردشگری، بلکه یک یادمانِ ابدی برای یکی از بزرگترین شاعرانِ عرفانیِ ایران است.
مدل چوبی بهکات، با بازسازیِ دقیقِ بنای هشتضلعی و گنبدِ هرمی، تلاش میکند تا شما را با عظمتِ این بنای تاریخی و میراثِ ادبیِ ایران آشنا کند. وقتی قطعاتِ این آرامگاه را کنار هم میچینید، در حال بازسازی یک اثر هنری و فرهنگی هستید که قرنهاست بر فرازِ شهر همدان، یادآور شعرِ ناب و عرفانِ بیپایان است.
